ખોલો દ્વાર

ખોલો દ્વાર તો રસ્તો મળે,
બઁધ દરવાજે કંઈ ના જડે.

બોલે તો બોર વહેંચાય છે,
ચુપ રહીએ તો કાંઈ ના વળે,

જોડી બે હાથ ઉભા રહો,
શું એ રીતે ભગવાન મળે?

ફૂલોને બઁધ કર શીશીમાં,
માંગો ત્યારે સુગંધ મળે?

છે આંધળી દોટ મૂકી સહુએ,
આગળ વધવા એકબીજા લડે. વિપ્લવ
(ગાગાગાગા ગાગાગાલ ગા)

આભાસ

હો તારી ભ્રમણા, કે હો તારો વિશ્વાસ,

છે એક જ હકીકત, કે સઘળો છે આભાસ.

 

હો તું રાની રુક્મણી, કે ભોળી રાધા,

માધવનો હરગોપીના દિલમાં છે વાસ.

 

હો તું મીઠી સરિતા, કે ઝરમર વરસાદ,

છે નિયતી તારી, સાગરમાં તારો વાસ.

 

લાગે છે સઘળું શાંત, દીસે છે નીરવ,

થાશે એક ‘વિપ્લવ’ ને, પળમાં સકળ વિનાશ. વિપ્લવ

(ગાગાગાગા  ગાગાગાગા ગાગાગાલ)

માં

કયારેક એક છબી ઘણું બધું કહી દેતી હોય છે,
છુપાયેલી હર ક્ષણ આંખોમાં મઢી દેતી હોય છે.

આ ફોટોએ જાણે હચમચાવી નાખ્યો, ઘણું બધું કહેવું હતું, ને જાણે કોઈ શબ્દો નહોતા.
જે મનમાં આવ્યું એને લખવાની કોશિશ કરી છે.

—————————————

ગોતું છું હું તારી હૂંફ મા ,
આવી ને કરી જા વ્હાલ મા.

તારા હાથમાં સઘળું સુખ,
તો આ સુખ મને ક્યાં મળતું મા.

શોધું છું તને હર જગ્યાએ,
તું ન મળતા, સપનામાં ગોતું મા.

આવી ને કરી જા વ્હાલ મા.
તારા પ્રેમને તરસું છું મા. વિપ્લવ

girl

 

જલ્દી

માંડ્યા હજી બે ડગલાં ને મુકામે પહોંચી રહેવાની જલ્દી,
પીધો છે બસ એકાદો જામ ને તમને ખુમારીની જલ્દી. વિપ્લવ

હજી જોડ્યા શું બે હાથ તમે, ને વળતરમાં ફળની જલ્દી,
માની બેઠા છે ટૂંકી જિંદગી, છે જીવી લેવાની જલ્દી. વિપ્લવ

(ગાગાગાગા ગાગાગાગા લગાગાગા ગાગાગાગા ગાગાગાગા ગાગા)

સંબધો

તૂટતાં સંબધોની બદબાકીથી ડરું છું હું,
રહી ગયા છે જે બાકી, એની સાચવણી કરું છું હું.

કેમ કરી મનમાં ઉડતા મોર-પતંગિયાને સંભાળવા,
એ ન કહેવાતી ઉર્મિઓની કેળવણી કરું છું હું.

ઉગી નીકળવું હોય છે ડાળને પોતાની મરજી મુજબ,
એને વાળી, ક્યારેક કાપી, સાચવણી કરું છું હું.

છો તને લાગતું ભડભડતા અંગારા સમું જીવન,
તો પવનની લહેરખી બની પધરામણી કરું છું હું.

અંતરાળ જ પડ્યો હોઈ શકે ‘વિપ્લવ‘નો, ના ભૂલશો,
કોઈ વખત શાંત બેસી ગજબ છેતરામણી કરું છું હું. ✍🏻✍🏻 વિપ્લવ
(ગાલગા ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગાગા)

છુટા શેર

(ગાગાગા ગાગાલગા ગાગાગા ગાગાલગા)

જો તારી તીખાશની આવી મીઠી અસર હો,
તો તારી મીઠાશની કેવી ઘેરી અસર હો.

હજુ રચું એકાદી ગઝલને તારી યાદ આવે,
જાણેકે મારા વર્ણનોમાં રહી ગઈ કચાશ હો. વિપ્લવ

સંવેદના

પ્રેમ અને લાગણી વગરનું જીવન હંમેશા શુષ્ક અને નીરસ લાગે છે. જ્યાં અનુભૂતિ નથી ત્યાં વાચા નથી, અને જ્યાં ફક્ત વાચા જ છે ત્યાં અનુભૂતિની જરૂર નથી.
જીવન જીવવા જેવું ત્યારેજ લાગે છે જયારે, લાગણીનો ટહુકો સંભળાય, એ પહેલા તો બસ એક હોડ હોય છે ને એમાં સતત દોડતા રહેવાનું, થાક, વિસામો ત્યાં નથી લેવાતો, કે હકીકતમાં નથી કહેવાતો. ને કહીએ તો કોને?
ઘણા વખતથી વિચારતો હતો કે, હું ગઝલ લખવાનો જે પ્રયાસ કરું છું, એ ખરેખર શું છે? થોડું વધારે ઝાંકી જોયું તો એટલું જ સમજાયું કે, એ કાગળ પરનું ચિતરામણ મારી સંવેદનાને શબ્દ આપવાનો જ પ્રયાસ છે. આ વિચારને થોડો આગળ લઈ જાવ તો, એમ કહી શકાય કે લગભગ લખાયેલી કવિતા, ગઝલો, શાયરીઓ એ બીજું કઁઇ નહીં પણ સવેંદનાનો પડઘો જ છે.
ઘણી વખત કોઈ કવિતા, ગઝલ વાંચતા અંદર એક અનુભૂતિ થાય છે, જે ક્યારેક કવિતા તો ક્યારેક વાર્તા બની બહાર આવે છે. આવી અનુભૂતિને શબ્દ આપવાનો એક પ્રયાસ છે “સંવેદના”, જ્યાં હું કવિતા, ગઝલ કે શેરના રસાસ્વાદ સાથે મારા અનુભૂતિને શબ્દ આપવાનો પ્રયાસ કરીશ. આમ કરવા જતા મારો સ્વાર્થ પણ સધાય છે, જેમ ‘લખતા લખતા લહિયા થવાય’, એમ હું પણ લખતા લખતા શીખવાની કોશિશ કરીશ, આશા છે તમને પસંદ આવે. – વિપ્લવ
જરૂરી ચોખવટ – મારો ઉદ્દેશ ફક્ત ને ફક્ત મારા વિચારો રજૂ કરવાનો છે, નહીં કે એ વિવેચક બની આલોચના કરવાનો. હું મારી પોતાની મર્યાદા સારી પેઠે જાણું છું. અસ્તુ